the return of mine

posted on 21 Jan 2012 18:34 by atomi2t
#กลับมาแล้วค่ะ รู้สึกว่าตัวเองห่างหายจากการเขียนบล็อค/ไดอารี่ไปปีเศษๆได้
จำได้ว่าเอ็นทรี่ย์ล่าสุดของตัวเองได้อัพเรื่องที่ตอนนั้นเฮิร์ทมากๆ เพราะที่บ้านไม่ให้ซิ่ว
แต่ท้ายสุดแล้ว จากเรื่องดราม่าเราก็ผ่านพ้นมาได้
ตอนนี้เราได้เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว /จุดพลุให้ตัวเอง/
 
จริงๆอยากมาเขียนบล็อคตั้งแต่วันที่ที่บ้านโทรมาถามว่าต้องไปสัมภาษณ์วันไหน แต่เพราะด้วยความขี้เกียจ ฮ๋าๆ
 
เรายังจำบรรยากาศของวันที่ ๔ พฤษภาคม ๒๕๕๔ ได้ดีเลยหล่ค่ะ
มือไม้มันสั่นไปหมด เมื่อมีคนบอกว่าผลแอดมิชชั่นออกตอนประมาณบ่าย ๔ โมงซึ่งออกก่อนเวลาที่ตามประกาศ
ทั้งดีใจ เสียใจ ร้องไห้ หน้าคอมพ์คนเดียว ไม่กล้าบอกที่บ้าน
จนกระทั่งป้าโทรมาบอกว่าจะมาประชุมที่ขอนแก่น
ตอนนั้นเราพึ่งสอบซัมเมอร์ของม.ขอนแก่นเสร็จ
 
หลังจากที่ผ่านพ้นหลายๆเรื่องดราม่ามา รู้สึกได้เลยว่าตอนนั้นตัวเองคงไม่ร้องไห้หนักแบบนั้นได้อีกแล้วแน่ๆ
คงร้องไห้อีกตอนเรียนจบ ;_;
 
 
....
 
ตอนนี้เราพึ่งเปิดเรียนภาคเรียนที่ ๒ ได้สองสัปดาห์
เทอมนี้เราเรียนนิติกรรมและลงสิทธิขั้นพื้นฐานไว้
 
อยากจะบอกว่าเห็นหนังสือนิติกรรมที่จะต้องอ่านเทอมนี้แล้วแทบเข่าทรุด 
(หลักจากที่ทรุดกับแพ่งและบุคคลไปเทอมที่แล้ว...และคาดว่าคงได้สอบแก้ตัวแน่ๆ..)
 
หนังสือก็ยังไม่ได้ซื้อหรอก เพราะด้วยเหตุน้ำท่วมและได้ข่าวมาว่าอาจารย์มีการแก้ไขเพิ่มเติมหลายแห่งคงต้องรอเดือนหน้า  
 
ช่วงนี้เราคงได้กอดนอนหมอน นอนสบายใจไปสักระยะ
และคงต้องเริ่มปั่นงานที่อาจารย์วิชาอื่นๆ...
 
มีเรื่องมากมายอยากเขียนมาก
ด้วยความขี้เกียจ  คงจะเขียนในวันถัดๆไป
 
 
 
/กอดบล็อคด้วยความคิดถึง/
 
 
 

1yearlater

posted on 05 May 2011 19:32 by atomi2t
หลังจาก 1 ปีผ่านไป...
 
นิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ความฝันเป็นจริง...
นั่งร้องไห้คนเดียว...
ทั้งดีใจและเสียใจ...
 
ไม่กล้าแม้กระทั่งคนที่เลี้ยงเรามา
...
 
 
ความฝัน...
มันคงเป็นแค่ความฝันต่อไป...

กลับไป XD

posted on 11 Oct 2010 17:59 by atomi2t  in ATOM-DIARY
ไม่ได้เขียนไดอารี่ - เอนทรี่ - บ่น - เพ้อ บลาๆ มานานแค่ไหนแล้ว
ตั้งแต่อยู่มอหกยันปีหนึ่ง พูดไปก็คิดถึงแหะ
อยากกลับมาเขียนอะไรๆอีกครั้ง
 
....
 
เล่าเรื่องบ้าๆบอๆ ฮ่าๆๆ

today

posted on 17 Jul 2010 23:07 by atomi2t

ไม่เคยทำแบบนี้

 

 

แต่สิ่งที่ได้รู้

 

 

หลอกกัน

และเรากำลังหลอกตัวเอง...อีกครั้ง 

Leon Jackson : When You Believe Lyrics

posted on 07 Jul 2010 00:47 by atomi2t  in ATOM-DIARY

Songwriters: Edmonds, Kenneth; Schwartz, Stephen;

Many nights we pray
With no proof anyone could hear
In our heart’s a hopeful song
We barely understood
Now we are not afraid
Although we know there’s much to fear
We were moving mountains long before we knew we could

There can be miracles, when you believe
Though hope frail, it’s hard to kill
Who knows what miracles you can achieve
When you believe
Somehow you will…
You will when you believe

Easy to despair,
When all you hear is fear and lies
Easy just to run and hide,
Too frightened to begin
But if we dare to dare
Don’t wait for answers from the skies

Each of us can look inside
And hear this song within

There can be miracles, when you believe
Though hope frail, it’s hard to kill
Who knows what miracles you can achieve
When you believe
Somehow you will…
You will when you believe

They don’t always happen when you ask
And it’s easy to give in to your fear
But when you’re blinded by your faith
Can’t see your way clear through the rain
A small but still resilient voice,
Says hope is very near

(There can be miracles, when you believe)
Though hope is frail, it’s hard to kill
Who knows what miracles you can achieve
When you believe
Somehow you will…
(Now you will)
And now you will
You will when you believe

You will when you believe.

 

 

ทุกครั้งที่ท้อ

ขอบคุณสำหรับเพลงนี้  หลังจากนั่งหาtrailer harry7 = =;

มันมาได้ไงฮ่าๆๆๆ 

why why?

posted on 29 Jun 2010 03:11 by atomi2t  in ATOM-DIARY

ช่วงนี้ของผมเป็นช่วงที่อ้างนู่นอ้างนี้

วัยที่กำลังเริ่มเข้าสู่ผู้ใหญ่  และผู้ปกครองที่บ้านหวังอย่างยิ่งว่าผมคงจะโตได้เต็มตัวซักที

กับการใช้ชีวิตมหาลัย  มันไม่ได้ทำให้มีอิสระมากขึ้นกว่าเดิมหรือน้อยลง

ตรงกันข้ามผมคิดว่ามันยิ่งกลับทำให้ผมอึดอัด   อึดอัดที่จะตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง

โดยที่ไม่มีผู้ใหญ่เคียงข้างอีกต่อไป.....มันยากที่จะใช้ชีวิตแบบนี้

แต่แน่ล่ะอีกสี่ปีข้างหน้า หรืออีกห้าปีหรือไม่ก็ตาม

ผมยังคงเชื่อว่าผมคงไม่เปลี่ยนไปจากนี้มากกว่านัก

อาจจะเปลี่ยนไปคือความคิด ที่กล้าตัดสินใจมากขึ้น

เมื่อสังคมของผมใหญ่ขึ้น รู้จักคนมากขึ้น

แต่ทำไมผมยังรู้สึกว่าสังคมแคบๆอย่างสังคมมัธยมของนั้น  มันทำใหผมมิตรภาพมากกว่า 

แต่ผมประทับใจที่ได้รู้จักพวกคุณ   แต่ในขณะเดียวกันผมก็ไม่ชอบสื่อของคุณที่แสดงออกมา

สังคมของคุณที่คิดว่ามันไม่ใช่สังคมแห่งการแข่งขัน    คุณอาจจะพลาดอะไรไปแล้ว

ผมเองก็ได้พลาดอะไรมากมายเหมือนกัน   ผมคงคิดผิด

บางครั้งการเปิดรับใครสักคน  มันอาจคงจะยากไปสำหรับผมกระมัง

 

 

 

ชีวิตในโลกกว้างของผม

ผมยังไม่ทันจะเริ่มเดิน

ตอนนี้ผมได้สะดุดขาตัวเอง  ทั้งที่ยังไม่ได้กำหนดเป้าหมายเลยว่าผมจะเดินไปทิศทางใด

 

 

 

ผมเสียใจ  : [[ 

เฮ้ออออ

posted on 19 May 2010 20:37 by atomi2t

หมดกำลังใจ

 

 

ที่จะเดินต่อไป

 

 

ประเทศไทย

 

ประเทศใคร

 

ถ้าไม่ใช่ประเทศของเรา